Нашата денешна колумна, драг читателу, има незгоден наслов: „Бездна“. Ако се сеќаваш, ние имавме порано една колумна на истата тема: „Светот над бездна“. Сега нашиот нов текст го дефинираме како „варијација на тема“. Нешто како „Болерото“ на Морис Равел во музиката, еден од моите омилени композитори. Сеедно. Поимот или поарно речено симболизмот на бездната е присутен особено кај модерните поети, не толку кај романтичарите, колку кај нивните родствени чеда симболистите, а посебно по нив кај експресионистите, кои целиот свет, па и вселена ги проектираат во сликата на бездната. Сега немаме простор за цитирање, освен само да се потсетиме на некои поети во тој контекст. Пред некој ден, не знам по кој пат, ја читав мојата омилена Емили Дикинсон, која како никој друг ја опева елементарната радост на животот алхемиски амалгамизирани со природата. Но во подоцнежните години кај нас се зачестени два клучни збора: гроб и бездна, што се фактички синонимни и значат едно и исто, паѓање во смрт или исчезнување.
Ама тие шест дена, во кои пак Бог ќе го создаде светот за нив, како што мислат моќните-колонизатори, се доста долги за да ги дочекаат вгнездени во своето пљачкано богатство. Кај Индусите, на пример, денот на Брахма трае негде околу три и пол милениуми, па веројатно е тоа така и во Светото писмо. Само тука се говори за денови за да бидат работите поедноставени и поразбирливи за обичниот народ, за кого тоа е многу повеќе пишувано отколку за интелектуалците, кои Исус не ги ценел многу. Итн.
Западната цивилизација компонирана од гении како Шекспир и други, но и од темплари, крстоносци, инквизиција, конквистадори, фашисти и неофашисти под либерална маска, рековме понапред, произведе две светски бездни со нејзините две светски војни, а сега ја подготвува според серија апокалиптични знаци и третата, која веројатно есхатолошки ќе биде најтрагична. Лукавиот и политички и морално перверзен Запад вината за тоа, познато е, ја фрла на Русија за војната во Украина. Но вистината е поинаква, таа војна е смислена и фингирана од Западот како продолжение на планот „Барбароса“ на Хитлер за уништување на Словените. Вистината е дека тука Русија води војна со Западот и НАТО чии жртвувани војници се несреќните Украинци. Тоа е тоа, драг читателу. И парадоксот е во тоа што сега најмоќната членка на западната (сега по Хирошима и Нагасаки) нација, Америка (САД), се ангажира божем да ѝ стави крај на таа трагична војна меѓу двата братски народи. И таа иницијатива ја презеде новиот по Бајден американски претседател Трамп, кој со неа ја „ловеше“, парадоксално, и Нобеловата награда за мир, нешто слично и со нашиот мал Трамп од Муртино. Ама и двајцата не успеаја во тоа. Трамп направи инвазија на Венецуела, а сега го нападна и Иран под претекст демек да ја оневозможи неговата нуклеарна програма и плус и да му даде форца на „избраниот народ“ кому му е дозволено да има нуклеарни бомби, но на друг не му се дозволува тоа. А јас мислам, драг читателу, дека и ние Македонците како Севернокорејците треба да имаме атомска бомба ако сакаме да не исчезнеме докрај од картата на светот. Ако ја имавме неа, немаше да ни се случи идентитетскиот геноцид и ќе имавме цврст национален и државен суверенитет, а не како сега никаков.
Тогаш дури еден писател и поет (правам разлика меѓу тие два поима) ми рече дека нам ни е поважен Трамп од Рацин. Тоа за мене беше страшен шок, од кој ни денес не можам да се ослободам.
The post Бездна appeared first on Нова Македонија.
