Македонија
„Кај нас сè, и камењата се
Еден и ист збор во две варијанти. Ама сепак има разлика меѓу спас и спасение. Која е разликата? Спас е попрофаната варијанта и се однесува на нештата главно во нашиот индивидуален живот, пред сè на судирот во него со институциите на општеството во чии раце ние понекогаш сме обична играчка што нема шанси на слобода. Во литературата таа тема е честа. Кај Чехов нејзината суровост е ублажена со благ хумор и иронија, но кај Кафка не е. Кај него во случајот на Јозеф К. од „Процесот“ е егзистенцијалистички крајно сурово експлицирана.
Тие сега, исто така преименувани, одат во катастарот на меморијата на народот, кој со помош на цивилизацијата што ја замислила македонската идентитетска смрт ги приграбува за себе и за својата историска и секаква друга слава. И тој драстичен геноциден чин, драг читателу, сега се прави и со државен декрет на поништувачот на идентитетот на другиот. Имено, така и се донесе во Грција во 1926 година законот на грчката влада за преименување на сите македонски топоними во Егејска Македонија од македонски на грчки. И тоа, ако добро ја следиме хронологијата за добро замисленото секакво, физичко и идентитетско ништење на Македонците, беше всушност увертира на она што се случи во 1948 г. со англиските бомбардери од американско потекло, кои ги убиваа македонските деца и ја чистеа Егејска Македонија за нивните миленици Грците. А сето тоа кажува дека Преспа 2018 г. од многу порано е замислена. Но ајде што Грците за нивната мегакатастрофа по идентитетот над Македонците ќе мора, ако не на друго место, да поднесат сметка пред Страшниот суд на Господ, туку и нашите рамковни браќа Албанците дома спроведуваат над нас тивок и од нашите македонски млитави политичари премолчен геноциден акт. Тие ги преименуваат во нивните етнички атари македонските топоними, улици и сè друго во албански.
Токму така. Но некој со јака интуиција извлечена од бескрајните македонски простори на болката уште пред дваесет столетија (!) ја насетуваше кобната Преспа 2018, замислениот од суровата цивилизација конечен крај на Македонците и македонизмот ставени во мртовечки ковчег. Да. Е, тоа беа, драг читателу, прахристијаните, нашите богомили кои кај нас единствено, тврдам, ги сфати само Рацин, никој друг. Е, тие ја пееја рефренски како химна на очекуваното од нив спасение: „Господе, дојди што поскоро!“ А како што знаеме, и тие и нивните браќа низ цела Европа, зачнати од новото семе на Радосната вест, беа заклани од европските католички феудалци, од Големиот инквизитор од кој страда сè уште светот, како што би рекол Достоевски, кој, како и Киркегард најубаво го разбра тоталитаризмот на расипаната подржавена црква, која Берѓаев ја именува со префиксот историска, што значи, не и божествена. И сега, драг читателу, конечно мораме да се вратиме на поимот над поимите СПАСЕНИЕ, кој во основа е, според својата вистинска и метафизичка природа, есхатолошки. Тој зборува за крајот на светот. Да. И сега според таа аналогија доаѓаме и до Исус и неговото на крстот на кој е распнат: „Свршено е“. А тоа се усогласува со астрофизичката теорија на Исус пред да се појават астрофизичарите дека Бог, Отецот ќе создаде Ново небо и Нова земја за да го спаси од ентропија дотрајаниот свет, како најдобар лекар на болката на вселената, која не ја предвиде тој, како што не ги предвиде и македонската болка и болеста на Болен Дојчин како нејзин архетип. Но ние не му се лутиме нему, бидејќи сите надежи ги полагаме во неговиот Син, Исус, кој ни е наклонет, а тоа е најважно.
(продолжува)
The post Спасение (1) appeared first on Нова Македонија.
