Многу политичари и политички говорници видовме и слушнавме во овие 35 независни години. Кој подобар, кој полош, кој никаков. Некои знаеја да привлечат народ, некои стануваa одбивни веднаш штом ќе отвореа уста. Се избеседија илјадници говори што се заборавени од публиката уште утрешниот ден, како од поддржувачите така и од противниците. Ништо чудно и необично: говорништвото никогаш не престанало да биде актуелно во разни времиња, облици и поднебја, во разни ситуации, во војна и во мир.
Според повеќето теории, политичките говори (треба да) се одликуваат со красноречивост, јасност, да имаат одредена цел, да се придобие срцето на мнозинство луѓе или на цел народ. Некои го нарекуваат тоа умешност за „водење на душите на луѓето во рајот со помош на убави зборови“. Говорникот треба да поседува општа говорна култура што подразбира талент, стил, чист јазик, гласовни и артистички способности, одлики на глумец за да се убеди публиката не само да ги поддржи ставовите на говорникот туку и најефектно да застане на негова страна. Филозофот Платон, еден од основоположниците на реториката, политичкиот говор го сметал за уметност да се владее со луѓето и средство за манипулација со нивните чувства и страсти. И отров со кој се убива демократијата.
Се разбира, многумина од нив станувале водачи и историски личности. Наполеон, Абрахам Линколн, Ленин, Винстон Черчил, Шарл де Гол, Адолф Хитлер, Мартин Лутер Кинг, Нелсон Мендела, секој во своето време и околности ги преврте, ги пренасочи историските процеси, не само на своите земји туку и во светот. Нивните и говорите на неколкумина други лидери оставија неизбришливи траги, кои го одбележаa не само светското говорништво туку и светскиот тек на историјата.
The post Политичките говори – од уметност до манипулација appeared first on Нова Македонија.
