Што (на)прави опозицијата!? Да се потсетиме уште еднаш на онаа извесна, брилијантна драмска секвенца. Да, токму тоа е прашањето што го поставува диктаторот во пиесата „Оставка на еден карипски министер“, или „Достага на највисокиот врв на власта“, наслов на пиесата изведена во Драмскиот театар во Скопје од Коле Чашуле, во далечната 1975 година, само година-две-три, по фамозното писмо на Јосип Броз-Тито, со кое се отвори фронт против сите видови либерализам, антисоцијализам, антидржавност, отстапување од правците на развитокот на самоуправниот социјализам. На сцената на Драмски во Скопје брилијантниот артист Крум Стојанов, во улога на големиот диктатор во некоја карипска недемократија, го прашува својот најблизок соработник министер што се случува на теренот во државата. Конкретно, што прави, што мисли опозицијата. Одговорот го бара од својот министер, тогаш брилијантна улога на младиот строен и полн со ентузијазам артист Благој Чоревски. „Опозицијата!? Па, почитуван претседателе, во државава нема опозиција“. „Што? (молк – невообичаено долга драмска пауза) Како тоа нема опозиција“. „Па така, едноставно нема!“ „Вие така милувавте!“ „Хм, нема, така?“ „Да, нема“ – одговара со доза на блага иронија карипскиот министер. „Веднаш да се создаде, разбра, наредувам веднаш да се создаде“.
По серијата порази на опозицијата во низа, се наметнуваат прашањето и дилемите има ли плурална Македонија воопшто опозиција. Ако се следaт и анализираат внимателно дејствата и однесувањата на политичките субјекти што се одвиваат од почетокот на независноста до денешни дни, се отвора прашалникот – дали ова што и сега се води, нарекува и претставува како опозиција е вистинска или е тоа само рефлекс од силната политичка инерција од социјалистичкиот еднопартиски монопол, кој досега беше можеби помалку видлив на пошироката транзициска перспектива. Носители и протагонисти на овие бурни и сложени состојби беа и се главно политички профили – каста создадена во петдецениското едноумие, легална партократија, напластен непотизам, со привилегии во сите сфери на живеење и дејствување.
Она што ѝ се случува, доживува и (на)прави на опозицијата на овие претседателски и локални избори, е тоа не е веќе театарски чин или сцена. Тоа е драмска експозиција, заплет, перипетии на куб и расплет со реални последици, политички и историски импликации. Неспокој за едно од лицата во демократскиот натпревар и за дузина преоблечени демократи, лицемери, жртви на сопствените контрадикции, кои најпрво убаво поживеаја во епохата на демократскиот социјализам, а сега одработуваат и бараат засолниште во резидуи на политиката на која ѝ должат безмалку сѐ – кариера, пари, привилегии, удобен и возбудлив живот. Сега сето тоа полека го снемува или се дели на две (три).
The post Позиција, опозиција, диспозиција – вечна тема appeared first on Нова Македонија.
