Ми се јави мојот пријател од Малешевијата, Кирил (Кире), бизнисмен надвор од тајкунската класа македонски бизнисмени што се збогатија за 24 часа. Чесен и работлив човек што макотрпно си го заработува лебот за себе, семејство и за луѓето што ги вработил. Ми се јави по повод локалните избори и ме замоли ако сакам да напишам колумна на темата: народот победи, а што значи – не партијата што ја однесе победата што ѝ ја донесе тој. Чуден синхроницитет, оти, имено, и јас, драг читателу, мислев да се огласам на истата тема; Ефтим најхерметичниот поет како што го викаа некои, далеку од политиката, ама кој, еве со колумните влезе во нејзиниот длабок глиб, посебно откако се случи идентитетската катастрофа на неговиот народ. Така, но затоа многу други наши нехерметички писатели станаа херметици и се забија во глувчешка дупка не гледајќи ја трагедијата на „смачканото племе“ (Конески).
Така. И немавме ние, драг читателу, никој барем 10 отсто или и два отсто од калибарот на Петар Велики или на Кемал Ататурк да го впери прстот кон Вавилонската блудница во Брисел за спас на Македонија и Македонците. Ататурк ја доведе во ред архаична и со архаичен исламизам Турција за 24 часа, но еве Европа, иако таа во многу нешта е поевропска од оросписката политичка дама во Брисел, неа не ја прима во својот политбордел. А тоа е затоа, драг читателу, што ариевска и колонизаторска Европа со својата дебела „демократска“ маска на Француската револуција, покрај другите дефекти е позната и по нејзиниот религиозен расизам познат уште од времето на нејзините темплари и крстоносци во 12 век, и наваму, кој до денес не згаснал. Тоа треба да им биде јасно на Турците. А таквата со варварски мирис Европа има цивилизациски анимозитет и кон цивилизациите што не се вклопуваат во нејзината слика, како што е тоа македонската космополитска цивилизација, спротивна на нејзиниот етноцентризам, па еве ја и причината за европскиот план за тотално ништење на генеричката онтолошка и културно-цивилизациска слика на македонизмот и на Македонците од „смачканото племе“ колку што останале по многуте помории денес.
И за тоа немаше судење од страна на „патриотската“ опозиција, која дојде потоа на власт, третирајќи го рамнодушно тој грозоморен чин како нејзино природно наследство од претходната власт. Нешто слично, дури и поперверзно, од Пилат, кој си ги измива рацете по предавството на Исус на гневната еврејска толпа, која од него Спасителот сосе клинците за распетие им го предаде на римските војници, што ја завршија работата на Голгота.
И сега конечно доаѓаме до епилогот во прашална форма, драг читателу: зошто дозволивме да ни се случи сè ова? Долга и мачна приказна, но мораме да ја завршуваме, драг читателу, и драг пријателе Кирил. Останува уште одговорот на енигматичното прашање: дали во сè ова, во сета оваа македонска хаварија некаде не погреши народот. Сега, притоа, и во тој контекст, ми иде во глава ексклузивната, но сепак шуплива изјава на Бранко Црвенковски, кој со неговата приватизација, и формирање со тоа на македонската тајкунска елита, направи социјална Хирошима од Македонија, дека „народот е во право и кога греши“. Да. Прекрасен парадокс, ама работата е во тоа што народот никогаш не греши. Колку што мене ми е познато до денес во историјата нема таков податок дека народот некогаш згрешил. Ни кај нас на згрешил, освен ако партиите својата грешка не му ја префрлаат, како замена на тезите, на народот. И сега конечно ставаме точка, драг читателу, и драга Редакцијо на нашиот омилен весник. И затоа, драг читателу, ти и јас му препорачуваме на партискиот победник со волјата на народот нека не му подлегнува на болниот партиски нарцизам, не еднаш демонстриран, туку нека вистински му ја даде сцената на народот, макар била таа и хамлетовска како во трагедијата на Шекспир: „Да се биде или не“. Nocturno. De profundis. Memento mori.
The post Народот победи (Но дали ќе владее?) appeared first on Нова Македонија.
